YANIK – “BİRLİKTE OLDUĞUMUZ SÜRECE HERŞEY YOLUNDA!”

Tek başıma oyun izlemenin keyfi bir başkadır benim için.. Salona girene kadarki zamanda oyuna ısınırım bir kere. Broşür incelerim, fuaye fotoğraflarına bakarım, oyuncuları incelerim, seyircileri incelerim..

Yine aldım başımı gittim bir oyuna geçenlerde. Bir arkadaşımın tavsiyesiyle, Yanık için bilet aldığımda sıcacık evimde oturmakta ve oyun araştırmaktaydım. Daha önce kendisinin tavsiyesiyle izleyip beğendiğim Günlük Müstehcen Sırlar’ın ardından bu oyun için pek tereddüt ettim diyemem!

Oyun günü işten çıkıp aheste bir şekilde Cevahir Alışveriş Merkezi’ne doğru yürüdüm.. Soğuk yüzüme vurdu kendime geldim, işten sıyrıldım, kafamı boşalttım ve o da ne! Cevahir yine tıklım tıklım! Ne var şurada hala anlayamadım ama ne zaman gitsem iğne atsan yere düşmez kıvamında kalabalık.

Devlet Tiyatroları sahnesine doğru usulca yürüdüm, biletimi aldım ve salon kenarında ısınmaya başladım. Dedim ki bir broşür alsam elime de okusam oyuna girmeden.. Fakat bir de baktım broşür satılık! Broşür de değil de, oyun kitapçığı tadında, dergi boyutunda bir basılı yayın. Çıkışta alırım diyerek oradan az uzaklaşıp, fuaye fotoğraflarına doğru harekete geçtim. Onları gözden geçirdikten sonraaa salona girdim, en ön sıradaki yerimi aldım ve dekoru süzmeye başladım. Derkeeeennn DT karizmasıyla ‘gonk’ seslerini duyduk veee oyun başladı..

“Yanık” oyunu çok uzun zamandır değil, 20 Ekim’den bu yana sahneleniyor Devlet Tiyatroları’nda. Bu kadar zamanda adını sanını oldukça duymamızı sağladı. Hakkında pek kötü şeyler okumadığım ve sıklıkla sosyal mecralarda adı geçen oyunun yazarı Wajdi Mouawad. Kendisi Lübnan doğumlu ve iç savaşı bütün kötü yüzüyle yaşamış, ülkesinden göçmek zorunda kalmış bir tiyatro insanı. “Yanık” da bir iç savaş anlatısı..

Janine ve Simon.. İki kardeş, ikizler. Nefretle sevginin iç içe geçtiği duygularla bağlandıkları anneleri ölür ve onlara birer mektup bırakır.. Öldü sandıkları babalarını ve varlığından hiç haberdar olmadıkları ağabeylerini bulmalarını ister.. Bu istek karşısında şaşkına dönen ikizler ise yıllardır tek kelime etmemiş, sessizliğe bürünmüş ve bir cümleyle ölmüş annelerine nefret beslemekte, onları sevgisiz büyüttüğü için öfke duymaktadırlar.. Ama yine de bu onları annelerinin geçmişine gitmekten alıkoymaz..

Nevval.. Bir adam sever.. Vahap.. Nevval’in sevdalısıdır.. İki aşığı birbirinden ayıran ise aslında aşklarının ta kendisidir.. Bu ayrılık Nevval’i savaşın göbeğine sürükler.. Acılara şahit olan, acıları dindirmek için çabalayan Nevval ve yol arkadaşı Sevda, savaşın orta yerinde verdikleri bu mücadelede acıyı tatmaktan kaçamayacaktır..

"Zaman kafası kesilmiş bir tavuk gibi çılgınca bir o yana, bir bu yana koşuyor, kesik boynundan kan fışkırıyor ve biz o kanda boğuluyoruz.."

Oyun biraz uzun, 3 saat kadar sürüyor. İtiraf etmek gerek ki temponun düştüğü bölümler vardı. Sembolik sahneler (misal, doğum sahnesi) çok zekice kurgulanmıştı. Ve şahane de bir finali vardı! Dikkat! Kanınız donabilir, tüyleriniz diken diken olabilir!

Nevval’in üç dönemini canlandıran Iraz Yöntem, Fatma Öney ve Emel Göksu Keleş karakterin derinliklerini çok iyi analiz etmişler ve seyirciye geçirmeyi başarıyorlar. Hayatın Nevval’de bıraktığı tüm izleri oyun bittiğinde bizim içimizde bırakıp gidiyorlar.

Oyun çıkışında almaktan kendimi alıkoyamadığım kitapçıkta ise oyunla ilgili ilginç bir noktadan bahsediliyor. Yazar Mouawad, oyunun Lübnan’daki sahnelemesinin yaratım sürecinde oyuncularını doğaçlama yapmaları için serbest bırakıyor ve oyunun metni bu şekilde ortaya çıkıyor.. Yani iç savaşı gerçekten yaşamış kişilerin içindeki duygularla örülüyor ve oluşuyor metin.. Kitapçık diyor ki ; “Kelime işçiliği için düşünülmüş ve teknik olarak kurgulanmışsa bile bu küçük detay bizi çarpıcı bir gerçeğin karşısına çıkarır. Lübnan’da yaşanan savaş öylesine yoğun ve dolu acılar içerir ki , olayların yalnızca üzerinden geçmek, olayları yalnızca canlandırmak bile kendiliğinden şiirsel olana ulaştırır kişiyi...”

Oyun 2010 yılında sinemaya da aktarılmış. Kanadalı yönetmen Denis Villeneuve tarafından sinemaya “İçimdeki Yangın” adıyla aktarılan film, en iyi yabancı film dalında Oscar’a aday gösterilmiş.

Bir süredir ihmal ettiğimi düşünüp üzüldüğüm Devlet Tiyatroları ile tekrar yan yana gelmemi sağladı “Yanık”. Oyunun can alıcı cümlelerinden birinde de dediği gibi “Birlikte olduğumuz sürece her şey yolunda” : )

Size son lafım da şudur ki, bu oyunu kaçırmayın!

YANIK / İstanbul Devlet Tiyatroları

Yazar: Wadji Mouwad
Yönetmen : Cem Emüler
Çeviren : Cem Emüler
Dramaturg : Egemen Arslan
Dekor Tasarım : Ali Cem Köroğlu
Kostüm Tasarım : Ali Cem Köroğlu
Işık Tasarım : Akın Yılmaz
Müzik : Koray Kahraman
Yönetmen Asistanı : Tansel Öngel

Oyuncular
Fatma Öney, Tansel Öngel, Murat Karasu, Emel Göksu Keleş, Iraz Yöntem, Gökçe Erinç, Veda Yurtsever İpek, Engin Şahin, Atilla Can Çelebi, Fatih Sarı

GÜZEL ŞEYLER BİZİM TARAFTA

Geçen sezondan beridir ki bu oyuna ha gittim ha gidicem diyerekten aylarımı geçirdim! Ve sonunda oyun bitmeden teşrif edebildim hem de yine son anda gelmeyen birinin bileti sayesinde : )

Eczane konuları ile alakalı tiyatrocu arkadaşım Burkay ve tiyatro konularıyla alakalı tiyatrocu arkadaşım Arda ile Santralİstanbul’un tozlu yollarına çıkmak üzere AKM önünde buluşmayı denedik. Oysa servis beklemeye nedense niyetimiz yoktu ve buluşur buluşmaz atladık taksiye ve gittik Santralİstanbul’a..

İlk önce kapı girişini keşfedebilmek için biraz zaman geçirdik.. Bu konuda çok girişken olduğumuzu söyleyemiycem ama kapıyı bulduk neyse ki : )

Oyunda bir kulaklık teçhizatı olduğundan haberdardık, hatta Burkay kendi şahane inanılmaz süper kulaklığını unuttuğu için de yolda baya hayıflandı. Ama Krek işin ucuzuna kaçmamış, kaliteden şaşmamış ve Sennheiser ses sistemini seyircisinden esirgememişti! Çok tatlısınız :)

Kimlik karşılığı gişeden aldığımız kulaklıklarımızla kapıda sıra olduk, kapı açılınca da usulca içeri girdik yerleştik. Tabii ki farklı bir sahne düzeneği görmüş kişiler olarak sahneyi uzunca inceledik.

Komik bir de anektod aktarmak isterim o anlardan.. Görevli bir arkadaş, oyun başlamadan hemen önce geldi ve dedi ki ; “lütfen kulaklıklarınızın çalışıp çalışmadığını kontrol edin.. eğer oyun sırasındakulaklığınızda bir arıza olursa arkada duran arkadaşıma dönüp işaret edebilirsiniz..” diye devam ederken seyirciler arasından bir kendini bilmez “iki adet çıkışımız bulunmaktadır…” dedi ve espri yapmaya çalıştı..Ben size daha da bişey demiyorum seyirci! Cık cık cık…

Işık karardııı ve kulaklığımız çalışmaya başladı…

Evlerine hırsız girmiş bir çiftimizin diyaloglarıyla başlayan oyun, kendilerinin kavgası ile devam ediyor. Sonrasında hayatlarına giren başörtülü genç kız ve sevdiği adam ile işler yön değiştirmeye başlıyor. Bir anda iki farklı hayat iç içe giriyor. İki farklı bakış açısı, iki farklı ilişki biçimi, birçok farklı hayat detayı.. Kendi kalemlerinden söylemek gerekirse ; “Korkaklar ülkesinde sevmek suç, sevenler tutsak.”

Oyun insanı düşündürüyor.. Daha güzel şeyler kimin tarafında acaba hakkaten? Yoksa herkesin kendi gördüğü yerde midir en güzelleri? Yaşayabildiklerin midir ? Görebildiklerin mi? Yoksa göremediklerin mi? Ya da gerçekten bizim taraf ve sizin taraf var mıdır? İki tarafta da aynı şeyler yaşanıyor olmasın sakın.. Kim bilir hangimiz daha çok sevebilir, daha çok feda edebilir.. Kim daha korkaktır..Kim daha cüretkar..

Oyunu camekan arkasından seyretmek garip.. Ama şahane.. Bi kere siz seyirci olarak dışarıdasınız! Dikizleyensiniz.. Bakansınız.. Ama acaba görebilen misiniz ?

Ses sistemini nasıl kurguladılarsa her ses, her nefes, her dokunuş kulaklarınızın içinde ve her şey çok temiz. Adeta bir sinema filmi izler gibisiniz. Üstelik olayın da tam içindesiniz. Sanki yan komşunuzda oluyor bütün bunlar ve aranızdaki duvar aslında camdan gibi.. Ya da duvara cam bardak dayamışsınız da izliyormuşsunuz gibi..

Durum bu kadar samimiyken oyunculuklar da sade ve doğal olunca işin tadı kat kat artıyor. Öykü Karayel gerçekten de sezon boyu aldığı övgüleri ve ödülleri hak ediyormuş. Partneri Ozan Çelik çok başarılı.. Tülin Özen çok güzel yansıtıyor o hepimizin bir parçasına sahip karakterini.. Bartu Küçükçağlayan.. Canım.. Güzel kardeşim.. Çok güzel oynuyorsun da.. Rica etsek artık başka bir karakter izletsen bize.. Tamam, anladık bu karakteri çok iyi yansıtıyorsun.. Ama bi değiş be arkadaş! Seni kaç oyunda izledim bak ; Şeylerin Şekli, Hoop Gitti Kafa, Bomba, Güzel Şeyler Bizim Tarafta. Bak şaka maka 4 olmuş! İyisin, hoşsun, çok başarılısın ama halk senden değişim bekliyor Bartu! Seni seviyoruz.

Oyun bitti, oyuncular selama çıktılar ve ben şunu düşündüm ; “Şimdi karşılarında 50 tane kulaklıklı insan görüyor, bence karşında seni alkışlayan 50 uzaylı görmek gibi bişeydir..” Ben olsam baya gülebilirdim zira bence çok komik bir görüntü : )

Oyunda en çok beğendiğim şeylerden birisi de kostümlerdi. İçinde bulunulan toplumsal hale çok uygun, en ince detayıyla düşünülmüş. Çok şık!

Oyunu yazan yöneten Berkun Oya’nın ellerine sağlık.. Daha çok oyunlar yapsın, daha farklı şeyler denesin bize de deneyimletsin diye bekliyoruz.

Ben derim ki bu sezon hala devam etmekteyken bu oyunu kaçırmayın. Bakın bakalım güzel şeyler ne taraftaymış..

GÜZEL ŞEYLER BİZİM TARAFTA / KREK
Yazan Yöneten : Berkun Oya
Işık : Cem Yılmazer
Oyuncular : Bartu Küçükçağlayan, Ozan Çelik, Öykü Karayel, Tülin Özen
www.krek.net

İKİ DÜNYA OTELİ - TİYATRO BARBONE

Geçen yılın başlarıydı.. Barış Kıralioğlu’yla birlikte Fransız Kültür Merkezi’nde bir oyun okumasına iştirak etmiştik.. Eric Emmanuel Schmitt – İki Dünya Oteli..

Şimdi üzerinden tam 1 yıl geçti ve Barış oyunu yine Fransız Kültür Merkezinde sahneye koyuyor.. Üstelik hem yönetiyor, hem oynuyor.. Hem de yeni kurduğu tiyatrosunun çatısı altında.. Tiyatro Barbone..

Oyun öncesinde provalara bir türlü gidemedim, ancak 16 Ocak’taki gala gösterimine iştirak edebildim. O gün de şans ya işte İstanbul’un kar kaosu maksimum seviyedeydi. Gelecek olanların bir kısmı yollarda helak olmuş ve ulaşamamışlardı.. Misal, en son konuştuğumda Acıbadem’den Üsküdar’a yürümekte olan Burkay’ı bu kaosa kurban verdik, uzun süre haber alamadık..

Buna rağmen hatırı sayılır bir kalabalıkla gala yaptı İki Dünya Oteli.. Üstelik ilk iki oyunun da dolup taştığı haberleri kulağıma çalındı.. Bunların arasında birtakım Fransız izleyiciler de mevcuttu çünkü oyun Fransızca üst yazılı oynanmaktaydı..

Eric Emmanuel Schmitt bu aralar ülkemizde çok revaçta. Geçtiğimiz yıllarda Oyun Atölyesi yazarın Evlilikte Ufak Tefek Cinayetler isimli oyununu sahnelemişti. Bu yıl da yine yazarın başka bir oyununu sahneliyor. İki Dünya Oteli ise Mark Levitas tarafından dilimize çevrildi ve ilk defa Tiyatro Barbone tarafından sergileniyor.

İki Dünya Oteli ölümle yaşam arasında kalmışların, yani ne gidebilmiş ne kalabilmişlerin mekanı.. Ziyaretçilerle tek ilişki kuran ise Doktor S. Otelde konaklayan bir başkan, bir büyücü ve bir temizlikçi ile tanışıyoruz önce. Sonra da Julien ve Laura ile..

Hayattayken hayatı hep hiçe saymış Julien ölüme bu kadar yaklaşınca fark ettiklerine tutunmaya çalışırken, Laura “her şeye rağmen” enerjisiyle adeta hayatı kendi çevresinde döndürüyor. Halbuki hayatı boyunca ölüme bu kadar yakın yaşan bir insan.. Nasıl olur da hayatı bu kadar sevebilir ?

Tanıtımda da dedikleri gibi.. İki Dünya Oteli’ne gelirken yanınızda hiçbir şey almanıza gerek yok! Yanınıza sadece kendinizi alın ve şahane bir seyirliğe hazır olun!

Oyunculuklar gayet başarılı, özellikle büyücü rolünde Erdinç Olgaçlı insana izlerken ayrı bir keyif veriyor.. Yılların tecrübesi sahnede o kadar hissediliyor ki.. Julien rolünde Alp Tuğhan Taş ve Laura rolünde Münibe Millet başarılı bir çift olmuşlar.. İkisi de rolünün hakkını veriyor.. Barış Kıralioğlu ise huysuz ihtiyar rolüne kendisinden çok şey katmış (!) : )) ve rolün inceliklerini iyi kullanmış. Marie’yi canlandıran Sedef Akalın ve Doktor S Nükhet Akaya ise oyuna renk katmışlar.. Özellikle Marie’nin hikayesini anlatırkenki heyecanı çok tatlıydı : )

Oyunun ışıkları tamamen led ışıklarla yapılmış ve hiçbir spot kullanılmamış.. Dekor ve ışık tasarımı birlikte yapılmış, iş sahne tasarımına dönüşmüş : ) Sahnenin her yerindeki mavi ve beyaz led ışıklar yaşam-ölüm konseptini kuvvetlendirmiş. Farklı ışık konseptine bir ödül gelir mi dersiniz ?

Barış Kıralioğlu geçtiğimiz yıl Beykent Üniversitesi Tiyatro bölümünden mezun oldu. Yıllardır çeşitli tiyatro gruplarını çalıştırdı, Tiyatro Açıkça’da oyunculuk ve yönetmenlik yaptı. Çeşitli dizi ve sinema filmlerinde oynadı. Fakat yönetmenliği hep oyunculuğundan öndeydi. Sanki daha severek yaptığı, daha kendini bulduğu gibiydi işin yönetme kısmı. Yönetmenlikten de oyunculuktan da hiç vazgeçmesin bence : )

Tiyatro Barbone, İki Dünya Oteli’nin ocak ayı gösterimlerini Fransız Kültür Merkezi’nde sundu. Şubat ayından itibaren ise oyunlar Galata Perform’da devam edecek. Ben de farklı bir sahneleme konsepti olan Galata Perform’da oyunu bir daha izlemek niyetindeyim. Seyirci ile sahnenin daha sarmaş dolaş olduğu bir ortamın oyunun etkisini daha da kuvvetlendireceğini düşünüyorum. Evet.. Bekleyelim, izleyelim ve görelim o halde.. 1, 8, 15 ve 29 Şubat’ta 20:30’da Galata Perform’da.. İki Dünya Oteli.. Ve Tiyatro Barbone..

İKİ DÜNYA OTELİ
Tiyatro Barbone

Yazan : Eric Emmanuel Schmitt
Çeviren : Mark Levitas
Yöneten : Barış Kıralioğlu
Dramaturji : Aslıhan Evrensel
Dekor-Işık : Murat Yılmaz
Görsel Tasarım : Ayça Güven, Emre Güntürkün
Kostüm : Aygül Güntav, Yeşim Gençtürk
Yönetmen Yardımcısı : Münibe Millet
Proje Asistanı : Nihan Yığın
Oyuncular : Alp Tuğhan Taş, Nükhet Akkaya, Erdinç Olgaçlı, Münibe Millet, Barış Kıralioğlu, Sedef Akalın

Şubat 2012 ; 1, 8, 15, 29 Şubat 20:30 Galata Perform
www.facebook.com/ikidunyaoteli

BİR BÖLÜNMÜŞLÜĞÜN HİKAYESİ - ÇOK HÜCRELİ BÖLÜNEN

Günlerden geçen haftaydı.. Sayın Çöllü ile bir süredir oyun izleyememiş olmanın verdiği üzüntüyle süzülürken kendisinden bir teklif geldi. Dedi ki bi oyun var adı “Çok Hücreli Bölünen” oynayan kızı pek övüyolar bi gidelim görelim. Dedim ki hiç durmayalım!

Koşturmacalı bir haftasonunun cumartesi akşamında haldır haldır yağan yağmur saolsun çizmelerimden içeri süzülmüş, geç kalmamak için beşiktaştan bindiğim taksi nedense Nişantaşı yolundan gitmeyi tercih edip beni trafiğin göbeğine sürüklemişti. Açlıktan zil çalan karnım ise bütün bunlara tuz biber olmaktaydı. Murphy oralarda olmalıydı!

Bütün bu felaketlerle cebelleşirken Mekan Artı yollarına ulaşmayı nasıl olduysa başardık. Hedefimizde ise “Çok Hücreli Bölünen” vardı. İtiraf ediyorum, oyunu o güne kadar duymamıştım. Hata etmişim, bilemedim!

Oyun, Ufuk Tan Altunkaya tarafından yazılmış, Aybike Esin Tumluer tarafından hazırlanmış ve oynanıyor. İçimizdeki bölünmüşlüğün hikayesini anlatıyor..

Broşürümsü şöyle diyor ; “O kadar çoklar ki.. Her yerdeler, yüzümü, yüzümüzü çevirdiğimiz her yerde.. Beni oluşturuyorlar, bizi oluşturuyorlar.. Burayı oluşturuyorlar.. Yokluğumuzu oluşturuyorlar.. Her gün başkasını yaşamıyor musun sen de? Bazen aldırmıyor, bazen güldürmüyor musun? Bazen ağlamıyor musun? Herkes içinde. Herkes sende.. Hepimiz artık o normal anormallerdeniz. Hepimiz artık İnayet’iz..”

Gerçekten de içimizde, aramızda, dünyamızda yaşayan karakterler can buluyor oyunda. Kılıktan kılığa giriyor Aybike Esin Tumluer ve bizi gülmekten kırıp geçiriyor. O bir Cihangir’li! O bir aktivisit! O bir solcu! Hayır hayır o bir sağcı! Yok yok o bir cinci hoca! Amaaaaaannn o hepsi işte.. Tıpkı bizim gibi : )

Sokakta gördüğümüz binlerce tip var ya hani hep konuşuruz üstüne.. Ya da arkasından.. İşte onların hepsini bu oyunda izlemek mümkün. Şu yorum çıktı oyun bitiminde bizden ; “Hani biz hep konuşup konuşup gülüyoruz ya, işte bunlar oturup onu oyun yapmışlar” Fakat bu demek değildir ki oyun sıradan.. Bu demektir ki içimizdeki binlerce komik, bir sahnede toplanmış bize oyun oynuyorlar.

Ele aldıkları konular ve kişiler arasında kendiler de var üstelik. Tutmuş alternatif tiyatro mekanlarını dolamışlar dillerine : ) “Neymiş efendim alternatifmiş! Aha bak elim tavana değdi! Al sana alternatif tiyatro!” Bununla da kalmamış, in-yer-face akımını yazıp çizmişler..

Valla ne yazdılarsa çok iyi ve kararında yazmışlar, gülmekten gözümden yaşlar geldi! Aybike Esin Tumluer sahnede acaip bir enerji topu! Neyse ki oyun 1 saat kadar sürüyor yoksa çıkışta yorgun düşüp bayılabilirsiniz : ) Bu haliyle çok kıvam!

Kendisiyle çıkışta bir miktar muhabbet ettik, yedik, içtik.. Acaip bir karşı duruşu var hayata.. Lafını zerre çekinmeden söylüyor çatır çatır.. Meğer sahnedeki enerjisi orjinalmiş : ) Hatta bana da biraz kızdı, “oyunları beğenmiyosan beğenmiyorum diye yaz arkadaş lafı kıvırma” dedi!

Oyunun içerdiği süprizlerle ilgili tabii ki detay vermeyeceğim, hatta verenleri buradan kınayacağım! Olur mu arkadaş öyle şey! Sadece şu kadarını söyliyim.. Ya da yok yok hiç söylemiyim işin tadı kaçmasın, merak edin gidin izleyin görün : )

Aybike Esin Tumluer kimdir derseniz kendisi Haliç Üniversitesi Tiyatro bölümü mezunu imiş.. Daha sonra gitmiş İtalya’da Commedia Dell’Arte çalışmış.. Bu aralarda da bir sürü işler yapmış tabii.. Şimdi de gelmiş burda oyunlar yapmaktaymış.. Daha çoklarını yapsın istiyoruz! Hayatta karşı durulacak daha çok şey var hanım! : )

Tüm ekibin eline emeğine sağlık..
Son zamanlarda gülebildiğim oyunların başında gelen “Çok Hücreli Bölünen”i izlemenizi önerir, iyi günler dilerim! ( Edi ile Büdü’ye saygılar ;) )

ÇOK HÜCRELİ BÖLÜNEN

Yazan : Ufuk Tan Altunkaya
Hazırlayan ve oynayan : Aybike Esin Tumluer
Proje Koordinasyon : Didem Kaplan
Afiş tasarım : Erda Gümüş
Teknik Sorumlu : Demet Ergün
(biletler için ; www.mybilet.com)

BULUŞMA HAMLET

Yine yaklaşık 1 ay öncesinden planlanan bir oyun izleme organizayonu ile karşı karşıyaydık. Bu aralar büyük kurumsal şirketlerdeki arkadaşlarımın organizasyonları ile birtakım oyunlara gitmekteyim.

Kalabalık kadrolu şirketlerde birtakım sanat etkinlikleri organize edilir oldu. Bu organizasyonlardan sorumlu kişiler, tiyatro ekipleriyle bağlantılar kuruyorlar ve toplu indirimli bilet anlaşmaları yapıyorlar. Böylece hem kurumsal kişiler indirimli bilet alma imkanına sahip oluyorlar, hem de oyunlara toplu bilet satışı yapılmış oluyor. Bence bir kazan-kazan durumu söz konusu, ben durumdan çok memnunum : )

Neyse efendim yine böyle bir şirket organizasyonuyla eski 3 arkadaş bir araya geldik ve Akatlar Kültür Merkezi’nin yolunu tuttuk. Sebebi ziyaretimiz ise “Buluşma Hamlet” adlı oyun idi.

Biz ‘aman sakın geç kalmayalım’ diye koştururken, oyun saatinden tam 5 dakika önce Akatlar’a ulaşabildik. Bir de ne görelim, seyirciler hala rahat rahat fuayede salınmaktalar ve oyuna 5 dakika var! Evet

“Buluşma Hamlet” modern bir Hamlet yorumu. Oyunun en büyük özelliği ise engelli gençlerle profesyonel oyuncuları aynı sahnede buluşturmuş olması. Fakat broşürlerinde yazdığı gibi “Türkiye’de ve belki de dünyada bir ilk” olmayabilir, onu belirtmek isterim.. Konuya dair verebileceğim en yakın tarihli örnek ise, geçen yıl The Club tarafından sahneye konan “Neverland”.

Broşürde ekiple ilgili biraz daha detaylı bilgi görmek hoşumuza gidebilirdi. Projenin SATGE tarafından yürütüldüğünden bahsediliyor fakat SATGE nedir, kimdir, nerdedir hiçbir bilgi yok.. Ayrıca internet üzerinden yaptığım araştırmalarda da bir sonuç elde edemedim, hiçbir bilgi bulamadım.. Bulduklarındam anladığım kadarıyla TAL (Tiyatro Araştırma Laboratuarı) bünyesinde oyuncu olan Kadir Kandemir’in yürüttüğü bir proje olsa gerek..

Buluşma Hamlet fikir olarak güzel fakat uygulama olarak bendeki notu biraz düşük.. Hamlet’i modern bir bakış açısıyla görmek ve uygulamak fikri hoş fakat yarım kalmış.. Oyun içerisinde kullanılan bıçaklı dans sahneleri güzel düşünülmüş ama yeterince çalışılmamış gibi duruyor. O kadar tereddütle oynanınca hata yapıp senkronu kaçırabiliyorlar.. Mesela şemsiyelerin kullanıldığı sahnede 5 kişide şemsiye varsa, o 5 şemsiye de farklı zamanlarda açıldı! Halbuki aynı anda çat diye açabilseniz ne kadar etkili olabilirdi..

Ophelia’nın boğularak ölmesinin tasvir edildiği ve sahneye (güya) sırılsıklam geldiği sahne.. Ophelia’nın üzerindeki kostüm çıkarılmış, kenarı köşesi biraz ıslatılmış ve tekrar giydirilmiş, oyuncunun da saçlarına biraz su sıçratılmış gibiydi.. Halbuki o kostüm gerçekten sırılsıklam olsa.. Yerlere sular damlatarak gelse.. Kızın saçlarından sular damlasa.. Yani gerçekten ıslak bir durum olsa pek güzel olabilirmiş.. Dediğim gibi fikirler çok güzel fakat uygulamada eksiklikler olmuş sanki..

Oyuncularda ise genel olarak duygu yoksunluğu inandırıcılığı biraz baltalayabiliyor. Özelikle Hamlet’e ben pek inanamadım, pek ısınamadım. İnsan günlük hayatta bile sinirlenirken içinde sinir halini getiren bir iç ivme olur. Seyirci o duygunun gelişini bi hissetse, o iç ivmenizi bi görse de o sinir haliniz daha inanılır olsa ne hoş olabilirmiş.. Tüm oyunculardaki tereddüt hali Kutay Sandıkçı’da da mevcut.. Biraz otomatik oynama durumu söz konusu..

Oyunda bir nevi daha duygulu kişiler ise Claudius’u oynayan Kadir Kandemir ve Gertrude’u canlandıran Elif Yıldız.. Fakat Kadir Kandemir özellikle performatik bölümlerde yetersiz kalabiliyor.. Elif Yıldız da aynı yüz ifadesini o kadar sık kullanıyor ki adeta yüzüne maske çizmişler gibi hisediliyor bir süre sonra..

Oyunun ışık tasarımı güzel, fakat uygulamada biraz sıkıntı var.. Geç kapanan, erken açılan ışıklar oyuncuları da tedirgin ediyor.. Aynı şekilde efekt&müzik uygulamada da sorunlar var.. Kral Hamlet’in hayaleti konuşurken müziğin sesini çok açmamakta fayda olabilir, biz ikinci sırada oturuyor olmamıza rağmen bazı replikleri duyamadık..

Bu arada engelli oyuncularımıza da değinmek isterim.. Sahnede profesyonel oyunculardan hiçbir farkları olmadığını rahatlıkla söyleyebilirim. Oyuncuları engelli ve engelsiz diye ayırt ettirmeden sahnede var oluyorlar, tebrik ederim.

Velhasılıkelam Buluşma Hamlet fiziksel engelli ve engelsiz oyuncuları sahnede bir araya getiriyor olması bakımından takdir edilecek bir projedir. Bir proje gösterisi olarak değerlendirildiğinde destek olmak ve teşvik etmek amacıyla izlenebilir.. Emeğe her daim saygımız olduğundan projede yer alanları tebrik ediyoruz.. Giriştiğiniz proje bir cesaret işidir, cesaretinizi takdirle karşılıyoruz.

BULUŞMA HAMLET
William SHAKESPEARE
YÖNETEN Kadir Kandemir
GENEL KOORDİNATÖR Sevrin Uysal
MÜZİK TASARIMI Jingle Factory
IŞIK TASARIMI Zilkifli Özdemir
KURUMSAL İLETİŞİM DİREKTÖRÜ Filiz Babalık Aytar
AFİŞ TASARIMI Yılmaz Kurt
FOTOĞRAFLAR Osman Nuri İyem

OYUNCULAR Kutay Sandıkçı, Ali Aydın, Elif Yıldız, Gamze Dirlik, Kadir Kandemir, Orhan Kanalp, Remzi Özcan, Tevfik Alakazlı